Zmarła s. Euzebia Wiktoria Japoł CSSMA

8 lipca 2026 roku, po południu, w Domu Generalnym Sióstr Michalitek w Miejscu Piastowym odeszła do Pana po wieczną nagrodę s. Euzebia Wiktoria Japoł. Przeżyła 92 lata, w tym 71 lat w Zgromadzeniu.

Do Zgromadzenia Sióstr św. Michała Archanioła wstąpiła w 1955 roku. Po odbyciu postulatu i nowicjatu
15 sierpnia 1957 roku złożyła pierwszą profesję zakonną w Miejscu Piastowym, a profesję wieczystą
– sześć lat później, 15 sierpnia 1963 roku.

Całe jej życie zakonne było wierną i ofiarną służbą Bogu oraz ludziom. Pełniła różnorodne obowiązki
– pracowała jako przedszkolanka i katechetka, pomagała w parafiach oraz w kancelariach parafialnych.

W latach 1957–1965 posługiwała w placówkach Zgromadzenia w Krakowie, Szydłowcu, Warszawie i Solcu nad Wisłą. Następnie, w latach 1965–1970, studiowała na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

W latach 1971–1983 pełniła urząd radnej generalnej. W tym czasie podejmowała również różne odpowiedzialne posługi na rzecz Zgromadzenia. W kolejnych latach pełniła funkcje sekretarki generalnej, referentki powołaniowej, wychowawczyni junioratek oraz inspektorki wychowania. Z wielkim zaangażowaniem prowadziła wykłady dla postulantek i nowicjuszek z historii Zgromadzenia, przekazując młodemu pokoleniu sióstr charyzmat pozostawiony przez Założycieli.

W latach 1984–1992 pracowała na misjach w Kamerunie. Posługiwała także we wspólnotach w Paryżu
i Düsseldorfie. Po powrocie do Polski, w latach 1996–2013, pełniła w Zgromadzeniu funkcję referentki misyjnej.

Od 2013 roku przebywała we wspólnocie w Pruchniku, a od 2020 roku na stałe zamieszkała w Domu Generalnym w Miejscu Piastowym. Pomimo podeszłego wieku i słabnących sił, na miarę swoich możliwości chętnie pomagała we wspólnocie, włączając się w codzienne prace domowe.

Jak sama wspominała, szczególnym miejscem spotkania z Bogiem była dla niej kaplica i całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu. Z wdzięcznością uwielbiała Boga za dar życia, powołania
oraz możliwość służby ludziom przez wszystkie lata życia zakonnego, wiernie realizując charyzmat pozostawiony przez Założycieli.

Ostatnie tygodnie życia były dla niej czasem ciężkiej choroby i wielkiego cierpienia, które z pokorą i ufnością ofiarowywała Jezusowi – swojemu Boskiemu Oblubieńcowi, jednocząc je z Jego krzyżem.

Dobry Jezu, a nasz Panie, daj Jej wieczne spoczywanie.